سس کچاپ در بیشتر غذاهایی که در تورهای اروپایی و در میان غذاهای اروپایی تست می کنیم، استفاده شده و طی سال های گذشته به پای ثابت میزهای غذاخوری مدرن نیز تبدیل شده است.

به ویژه این که کودکان و نوجوانان نیز علاقه ی زیادی به طعم سس کچاپ داشته و خانواده ها برای علاقه مند کردن کودکان خود به غذا خوردن، این سس را بیشتر در غذاها دخیل می کنند.

سس کچاپ

سس کچاپ

چه کسی اولین بار سس کچاپ درست کرد؟

این سس برای نخستین بار توسط یک بانوی انگلیسی به نام الیزابت اسمیت تهیه شده که زمان آن به سال 1727 میلادی بازمی گردد.

وی فرمولی متشکل از شراب سفید، موسیر، سرکه، زنجبیل، جوز هندی، فلفل و پوست لیمو را برای تهیه ی این سس به کار گرفت.

همان طور که می بینید در آن زمان اصلا در سس کچاپ از گوجه فرنگی که ماده ی اصلی نوع امروزی آن است، استفاده نمی شد. و به عکس ماده ی اصلی این سس را سرکه تشکی می داد به این معنی که هر سسی که دارای سرکه بوده و طعم سرکه در آن هویدا بود، در گروه سس های کچاپ قرار می گرفت.

اما از سال 1913 میلادی به بعد گوجه فرنگی جای خود را در سس های کچاپ باز کرده و رفته رفته این سس به شکل امروزی آن نزدیک شد.

در سال های ابتدایی این سس با غلظت کمی تولید شده و یک شکل آبکی و رقیق داشت. در آن زمان برای تهیه ی سس کچاپ از گوجه فرنگی های نارس استفاده می شد و اتفاقا این سس رنگ زیاد جالبی هم نداشت.

سپس کارخانه ها به این نتیجه رسیدند که اتفاقا گوجه فرنگی های نارس را کنار گذاشته و از گوجه فرنگی های کاملا رسیده استفده کنند. به این شکل دیگر نیازی به استفاده از بنزوات سدیم که برای گوجه فرنگی های نارس لازم بود، وجود نداشته و سس کچاپ طعم بهتری به خود گرفت.

با کنار زده شدن بنزوات سدیم، سس های کچاپ شیرین به بازار وارد شدند که استقبال بسیار خوبی نیز از آن ها شده و مردم علاقه ی زیادی به طعم جدید این سس ها نشان دادند.

فرمول تهیه ی سس ها تغییرات زیادی کرده و اصلی ترین مواد ثابت آن را گوجه فرنگی، سرکه، شکر، نمک، فلفل شیرین، میخک و دارچین تشکیل دادند.

امروزه این سس با طعم های مختلف تهیه شده و انواع شیرین، شور، تند و… آن در بازار یافت می شود.